Φαράγγι Λεπίδας, Πάρνωνα

Έχουν περάσει κιόλας δύο χρόνια από τότε που σε κάποια ορειβατική συνάντηση εντοπίσαμε στον Πάρνωνα έναν εντυπωσιακό καταρράκτη. Για την ακρίβεια το πρόγραμμα περιελάμβανε κατάβαση από το οροπέδιο στο κάστρο της Ωριάς (θέση Ξηροκάμπι) μέχρι τον τελευταίο καταρράκτη του ρέματος που οι ντόπιοι ονομάζουν ρέμα της Λεπίδας.

Μετά την παρέλευση δύο και πλέον ετών ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και αποφασίσαμε να αρματώσουμε το φαράγγι, έτσι ώστε η κατάβαση να γίνεται με ασφάλεια μέσα από το νερό. Το αρμάτωμα έγινε στα πλαίσια της φετινής συνάντησης Ορειβατών και Οικολόγων που οργανώθηκε από τον ΣΑΟΟ. (Σύνδεσμο Αρκάδων Ορειβατών και Οικολόγων). Ο Όμιλος Φίλων Βουνού και Θάλασσας (ΟΦΒΘ) αποτέλεσε τον «συνδετικό κρίκο» και προσέφερε το τρυπάνι και το μεταφορικό μέσο. Ο ΦΟΣ έβαλε τα υλικά και την τεχνογνωσία δια χειρός του υπογράφοντος. Τέλος ο ΣΕΛΑΣ συμμετείχε με δύο έμπειρα στελέχη του και παλιούς καλούς φίλους, τον Κομνηνό Μπουτάρα και την Μαργαρίτα Κανελλίδου. Όπως βλέπετε κι εσείς το αρμάτωμα ήταν μια πραγματικά (μικρή) διασυλλογική «αποστολή». Το ημερολόγιο μας έγραφε 5 Ιουνίου 2005.

Δεν θα αναφερθώ εδώ στα (αναπόφευκτα) προβλήματα στην συνεννόηση μας μιας και ο Κομνηνός και η Μαργαρίτα θα με συναντούσαν στον Βόρειο Πάρνωνα (στην Καστάνιτσα συγκεκριμένα) ερχόμενοι από τον Νότιο Πάρνωνα (το σπηλαιοβάραθρο του Δέρσιου). Εν πάσει περιπτώσει τα όποια προβλήματα ξεπεράστηκαν και ο στόχος επετεύχθη!

Κινούμενοι λοιπόν από Καστάνιτσα (ένα χωριό που πραγματικά αξίζει να επισκεφτείτε) κατευθυνόμαστε προς το χωριό Σίταινα και μετά προς το χωριό Πλάτανος. Στην πρώτη φουρκέτα μετά το χωριό αφήνουμε το αυτοκίνητο. Το φαράγγι είναι στα αριστερά μας. Το σημείο είναι χαρακτηριστικό: υπάρχει γέφυρα, από κάτω μας κυλά το ποτάμι (όταν έχει νερό), υπάρχουν ταμπέλες του Δασαρχείου. Αν ερχόμαστε από τον άλλο δρόμο (Άστρος – Μονή Μαλεβής) φτάνοντας στης Ορεινή Μελιγού, θα έπρεπε να στρίψουμε προς Πλάτανο και να ακολουθήσουμε τις ίδιες οδηγίες, ανάποδα τώρα.

Αφού αφήσουμε τώρα το ένα αυτοκίνητο (από όποιο δρόμο κι αν φτάσαμε) φεύγουμε με το άλλο αυτοκίνητο για να ακολουθήσουμε την διαδρομή Ορεινή Μελιγού – Αγιάννης – θέση Ξηροκάμπι. Αν διαθέτουμε 4Χ4 ή αυτοκίνητο που να μπαίνει σε χωματόδρομο λίγο μετά από τη στροφή που αφήσαμε το αυτοκίνητο μας υπάρχει στα αριστερά χωματόδρομος που συντομεύει κατά πολύ τη διαδρομή. Όπως κι αν κινηθούμε όμως, 3 χλμ μετά το χωριό Αη Γιάννης φτάνουμε στο Ξηροκάμπι. Οι εναλλακτικές λύσεις είναι να βάλουμε το αυτοκίνητο στο χωματόδρομο που φεύγει αριστερά ή να ζαλωθούμε τον εξοπλισμό και να ξεκινήσουμε.

Το φαράγγι είναι πλέον μπροστά μας και αδύνατον να το χάσουμε. Άλλωστε όλα τα νερά το οροπεδίου από εκεί αποστραγγίζονται…

Το υψόμετρο απ΄ όπου ξεκινά η πορεία μας είναι τα 740 μέτρα και η κατάληξη τα 550 μέτρα. Τα πρώτα 3 κατεβάσματα βγαίνουν και με jump, αλλά υπάρχουν και ασφάλειες. Μέχρι εκεί μπορούμε να κατέβουμε με μικρή σχετικά δυσκολία. Μετά πέφτουμε σε έναν καταρράκτη 42 μέτρων. Ακολουθεί μια μικρή διάσχιση 15 λεπτών περίπου (απ’ όπου μπορούμε και να διαφύγουμε από ένα χωματόδρομο που βρίσκουμε στα αριστερά  όπως κατεβαίνουμε) και μετά ακολουθούν τέσσερα μικρά κατεβάσματα (βγαίνουν jump, αλλά υπάρχει ασφάλεια και γενικά …προσέχουμε). Έως εκεί έχουμε την δυνατότητα να επιστρέψουμε. Μετά, το φαράγγι θέλει ιδιαίτερη προσοχή, ειδικά αν υπάρχει πολύ νερό. Συναντάμε λοιπόν μία από τις εντυπωσιακότερες χύτρες που έχουμε συναντήσει σε φαράγγι: πάνω από έξι μέτρα βάθος (την είδαμε χωρίς νερό και γι αυτό η εκτίμηση του βάθους) . Εάν λοιπόν με πολύ νερό επιζήσεις από την χύτρα, το νερό σε πετάει σε μια μικρότερη (βάθους δύο περίπου μέτρων) και αν καθαρίσεις και από κει βγαίνεις σε έναν καταρράκτη 70 μέτρων… Οπότε με πολύ νερό, προσοχή και μόνο προσοχή… Φυσικά ασφαλίστηκε μια ωραιότατη τραβέρσα που παρακάμπτει όλη αυτή την «υγρή κόλαση»…

Για χάρη της ιστορίας και μόνο θα αναφέρουμε την εμπειρία μας στον τελευταίο αυτό καταρράκτη. Αυτός λοιπόν ανοίγει σαν βεντάλια σε ένα πλάτος δεκαπέντε με είκοσι μέτρα περίπου. Μαζί μας είχαμε ένα πενηντάρι και ένα εξηντάρι σκοινί. Ο υπογράφων αρματώνει στην αρχή του καταρράκτη και ο Κομνηνός ξεκινά να κατεβαίνει. Έχουμε συμφωνήσει πως θα αρματώσει κάπου στη μέση και έτσι θα σπάσουμε τον καταρράκτη στα δύο… Ψάχνει δεξιά και βλέπει μόνο σταλαγμιτικό υλικό, αριστερά το ίδιο. Σε αυτό το υλικό είναι φυσικά αδύνατο να χρησιμοποιήσεις τρυπάνι. Συνεχίζει και ψάχνει … ψηλότερα, χαμηλότερα τα ίδια χάλια… Ανεβαίνει πάλι πάνω μαζί μας. Αρχίζει ο προβληματισμός… «Να γυρίσουμε πίσω». Κακή σκέψη: δύο ώρες περπάτημα το λιγότερο… «Να κατεβούμε και να αφήσουμε το σκοινί». Επίσης κακή σκέψη… Ένα ταξίδι μέχρι τον Πάρνωνα για την περισυλλογή ενός εκτεθειμένου στον ήλιο επί μια βδομάδα σκοινιού δεν ήταν και κάτι που μας ξετρέλαινε… Προβληματισμός… Τελικά η λύση βρέθηκε… Ένωση των σκοινιών , κατάβαση από έναν της ομάδας, περισυλλογή του σκοινιού από τους εναπομείναντες «πάνω», οι οποίοι και θα κινούντο προς τα πίσω. Ο… «ολοκληρώσας» την κατάβαση έφτασε στο αυτοκίνητο μετά από 15 λεπτά περίπου και ξεκίνησε για την περισυλλογή. Η ομάδα επανενώθηκε με απόλυτη ακρίβεια χρονικά και χωρικά. Τη στιγμή που οι πάνω έφταναν στο χωματόδρομο, ο κάτω κατέβαινε το τελευταίο του κομμάτι…

Γενικά πρόκειται για ένα εύκολο, σύντομο, με μικρές τεχνικές, απαιτήσεις φαράγγι, παρά τους μεγάλους καταρράκτες. Αλλά με πολύ νερό χρειάζεται μεγάλη προσοχή… Άλλωστε η μετατροπή της κατάβασης φαραγγιών από ένα παιχνίδι με τα ύψη και το νερό σε θανάσιμο παιχνίδι είναι μια και μόνο ανάσα…

Τεχνικά στοιχεία Φαραγγιού:

[table id= 2]

Χάρτης περιοχής:
Προβολή Φαράγγι Λεπίδας, Πάρνωνας σε χάρτη μεγαλύτερου μεγέθους

Σχετικές Δημοσιεύσεις:

SPELEO NEWS - 9

Ηλεκτρονικό περιοδικό Speleonews, Τεύχος 9

(Οκτώβριος 2005)

Κείμενο: Δημήτρης Καραγιάννης

 

Φωτογραφίες από το φαράγγι:

Monday, November 30th, 2009 Φαράγγια

No comments yet.

Leave a comment