Φαράγγι Κάκαβου Οίτης (Τμήμα Α)

Η Οίτη, αυτό το τόσο ήπιο βουνό, κρύβει στις πλαγιές της μερικά από τα σημαντικότερα φαράγγια της Ελλάδας. Πρόκειται για βαθιές χαρακιές που έχουν δημιουργηθεί μέσα στους αιώνες από τη ροή προς την πεδιάδα μεγάλων ποσοτήτων νερού που προέρχονται από το λιώσιμο των χιονιών του εκτεταμένου οροπεδίου του βουνού. Η εξερεύνησή τους έχει αρχίσει μόλις τα τελευταία χρόνια και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.

Το φαράγγι του Κάκαβου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του βουνού, ανάμεσα στα φαράγγια του Καμαριώτη και του Γερακάρη. Πρόκειται για φαράγγι μεγάλου μήκους που παραμένει στεγνό κατά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, μιας και τα νερά του οροπεδίου διοχετεύονται κυρίως μέσω του Γοργοπόταμου και του Καμαριώτη. Ξεκινάει κάτω από την κορφή Γρεβενό στα 1400 μ και καταλήγει, αρκετά χαμηλότερα, στο κάμπο της Λαμίας. Το φαράγγι, σε υψόμετρο 550 μ, εμφανώς ανοίγει και συναντά μικρό μονοπάτι στα δεξιά, που οδηγεί μετά από 10-15 λεπτά σε χωματόδρομο. Το σημείο αυτό επιτρέπει την προσέγγιση στην κοίτη του φαραγγιού, και το διαχωρίζει σε δυο τμήματα τον Κάκαβο Α΄ και Κάκαβο Β΄. Το σημείο αυτό σηματοδοτεί την έξοδο του άνω κομματιού καθώς επίσης το σημείο εισόδου του κάτω μέρους του φαραγγιού. Ο Κάκαβος B΄ εξερευνήθηκε και ασφαλίστηκε από ομάδα του Ελληνικού Συλλόγου Εξερεύνησης Φαραγγιών (Ε.Σ.Ε.Φ) (Γ. Ανδρέου, Γ. Βλάμης και Κ. Διακόσια) στις 12 Δεκεμβρίου 2003 και από τότε διασχίζεται συχνά από ομάδες και σχολές. Το πάνω και μεγαλύτερο τμήμα του φαραγγιού, με 850μ υψομετρική διαφορά και 2,5 χιλιόμετρα μήκος, παρέμενε ως τώρα ανεξερεύνητο.

Η ιδέα για την πρώτη κατάβαση και ασφάλιση του φαραγγιού έπεσε στην διάρκεια της 2ης Πανελλήνιας συνάντησης του Ε.Σ.Ε.Φ. στα μέσα Ιουλίου, και αμέσως άρχισαν οι προετοιμασίες και η οργάνωση για την υλοποίηση του στόχου. Καταλυτική ημερομηνία ορίστηκε το τελευταίο σαββατοκύριακο του Αυγούστου (27-28), όπου αφ’ ενός η ομάδα θα είχε επιστρέψει και ανασυγκροτηθεί από καλοκαιρινές εξορμήσεις, και εφ’ ετέρου οι συνθήκες για το project θα ήταν οι πλέον κατάλληλες -άνυδρο περιβάλλον, υψηλή θερμοκρασία, μεγάλη διάρκεια μέρας. Η οργάνωση έγινε με την υποστήριξη –οικονομική και όχι μόνο- του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών (ΠΟΑ). Η ομάδα κατάβασης έπρεπε να αποτελείται από αρκετά άτομα με εμπειρία στο Canyoning, αφού το μήκος και η υψομετρική διαφορά του φαραγγιού, όπως υποδείκνυε η μελέτη του χάρτη, υπαγόρευε μεγάλο αριθμό υλικών ασφάλισης που έπρεπε να μεταφερθούν.

Έτσι συγκεντρωθήκαμε ένα βράδυ Παρασκευής στο χωρίο Κομποτάδες πάνω από τη Λαμία έξι άτομα από την Αθήνα και ο Χρήστος από την Λέσχη Έφεδρων Καταδρομών (ΛΕΚ) Στερεάς Ελλάδος που είχε ήδη κάνει αναγνώριση στην πολύ γνωστή του περιοχή, για την πρόσβαση στα σημεία εισόδου και  εξόδου, εξασφαλίζοντας επίσης την τοπική μεταφορά της ομάδας με αγροτικό αυτοκίνητο.

Είχαμε όλοι μεγάλη ανυπομονησία, γιατί από την μια, αν και το φαράγγι στεγνό αυτήν την εποχή, προβλεπόταν πολύ ενδιαφέρον σε μορφολογία και καταβάσεις σύμφωνα με τα στοιχεία που είχαμε συλλέξει, και από την άλλη γιατί αποτελούσε μια γνήσια εξερεύνηση αφού ήταν άγνωστο τι μπορούσε να κρύβει από μέγεθος και αριθμό καταβάσεων. Έτσι, μετά από ένα σύντομο ύπνο αναχωρήσαμε νύχτα για το σημείο εισόδου του φαραγγιού, κάνοντας κυκλικά σχεδόν όλο το βουνό. Η πρόσβαση έγινε εύκολα από ένα χωματόδρομο που κινείται χαμηλότερα από το καταφύγιο και μετά από λίγο περπάτημα, ακολουθώντας παλιό μονοπάτι, βρεθήκαμε περί τις 7.30′ στην κοίτη του φαραγγιού.

Χωρίς να μας καθυστερήσει, συναντώντας μικρές βάθρες με στάσιμα νερά, το φαράγγι μας υποδέχεται με το πρώτο ραπέλ που ασφαλίστηκε εύκολα, διεισδύοντας, για τα καλά πια, στην καρδιά του φαραγγιού, όπου έκρυβε πολλές απανωτές καταβάσεις που απαιτούσαν ασφάλιση, με τις μεγαλύτερες περί τα 20 – 30 μέτρα και άλλες μικρότερες που μπορούσαν να γίνουν με καταρρίχηση ή και να παρακαμφθούν.

Στα περισσότερα κομμάτια το φαράγγι ήταν σχετικά ανοιχτό με δασώδεις απόκρημνες πλαγιές να υψώνονται ψηλά από πάνω, ενώ όπου το επέτρεπε η κατεύθυνσή του μας αποκάλυπτε μακριά τον Λαμιώτικο κάμπο. Περί τα μέσα της διαδρομής το φαράγγι έκλεινε αρκετά, μετατρέποντας σε αληθινό σχίσμα του βουνού, προσφέροντας συνεχόμενες καταβάσεις, χωρίς να μεσολαβεί ενδιάμεσα περπάτημα.

Η δουλειά της ασφάλισης δεν αποδείχτηκε πολύ εύκολη λόγω μέτριας ποιότητας του βράχου και έτσι οι ώρες περνούσαν και οι ενδείξεις των αλτίμετρων μας έδειχναν κάθε τόσο ότι είχαμε μπροστά μας πολύ ακόμα δρόμο. Έχοντας δύο τρυπάνια προωθούμασταν εναλλάξ και δουλεύαμε σε δύο ομάδες συγχρόνως. Όταν έφτασε το σούρουπο είχαμε διανύσει περί τα τρία τέταρτα της διαδρομής αλλά ήμασταν ξεκούραστοι ακόμα, και αποφασίσαμε να συνεχίσουμε παρ’ όλο που οι προμήθειές μας και ο καιρός επέτρεπαν διανυκτέρευση.

Μετά τα μεσάνυχτα, συναντήσαμε το ωραιότερο τμήμα της διαδρομής με τέσσερις απανωτές καταβάσεις σε ωραίο ανάγλυφο δημιουργημένο από τη δύναμη των νερών. Στο σημείο αυτό, τις εντυπώσεις έκλεβε, αριστοτεχνικά γεννημένη, μια ενδιάμεση λίμνη γεμάτη με καλάμια και βούρλα, κυριολεκτικά κρεμαστή στον βράχο.

Μικρής διάρκειας περπάτημα, χωρίς τεχνικές δυσκολίες και δύο τελευταίες καταβάσεις μας οδήγησαν στο σημείο που η κοίτη συναντάει το μονοπάτι της εξόδου οπότε βρεθήκαμε στο αυτοκίνητο και στη συνέχεια στους υπνόσακούς μας μετά από διάσχιση 20 ωρών με πολλές ομολογουμένως αναμονές.

Ασφαλίστηκαν πενήντα ραπέλ, οπότε το φαράγγι στο σύνολό του έχει υψομετρική διαφορά περίπου 1.100 μέτρα και πάνω από 75 ραπέλ, τα περισσότερα σε μέχρι τώρα γνωστό φαράγγι στην Ελλάδα.

Η κατάβαση έγινε στις 27 Αυγούστου και θεωρείται αναγνωριστική. Σύντομα θα πραγματοποιηθεί επόμενη –σε ένυδρη περίοδο– με στόχο τη βελτίωση των ασφαλειών, και την τοποθέτηση νέων σε σημεία καταβάσεων όπου  ενώθηκαν ραπέλ κατά την πρώτη ασφάλιση, εξοικονομώντας πόρους, αλλά αυξάνοντας τις τριβές των σχοινιών και δυσκολεύοντας την ανάκληση αυτών.

Η ομάδα αποτελείτο από τους:

  • Μάριος Βάϊμβρουμ (ΠΟΑ)
  • Γιώργος Βλάμη (ΠΟΑ)
  • Βασίλης Μαργαρίτη (ΠΟΑ)
  • Νίκος Χαρίτο (ΠΟΑ)
  • Χρήστος Καραγκούνη (ΛΕΚ Σ.Ε. – ΕΣΕΦ)
  • Μιχάλης Κότταρη (ΠΟΑ)
  • Νίκος Μπορομπόκα (ΕΣΕΦ)

Θέλουμε επίσης, μέσα από αυτό το άρθρο να ευχαριστήσουμε τον Πεζοπορικό Όμιλο Αθηνών, όπου ανέλαβε εξολοκλήρου το κόστος των ασφαλειών που χρησιμοποιήθηκαν για την ασφάλιση του Κάκαβου Α΄ καθώς επίσης και την Λέσχη Εφέδρων Καταδρομών Στερεάς Ελλάδος όπου παραχώρησε σχοινιά για την κατάβαση αυτού.

κείμενο

Βασίλης Μαργαρίτης – Νίκος Χαρίτος

Monday, November 30th, 2009 Φαράγγια

No comments yet.

Leave a comment