Canyoning στο Φαράγγι της Καλυψώς στον Κίσσαβο

ΦΑΡΑΓΓΙ ΚΑΛΥΨΩ - 06.05.2011_28 (504x800)

Καλυψώ… ένα όνομα, μία ιστορία, ένας ελληνικός μύθος.

Καλυψώ… ένα ελληνικό φαράγγι σαν παραμύθι που έχει πολλές ιστορίες να μας πει.

Από τα φαράγγια με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα στην Ελλάδα, δικαιολογημένα από την ομορφιά του αλλά αδικαιολόγητα από την επικινδυνότητα του με την υπάρχουσα ασφάλιση.

Πρωινό Παρασκευής 6/5/2011, μετά από μια περιπετειώδη διαδρομή προς τη περιοχή του Κισσάβου και την αναζήτηση φιλόξενου ξωκλησιού, βρίσκουμε θαλπωρή στο pop up αντίσκηνο της Κατερίνας στον προαύλιο χώρο της Παναγίας πριν το χωρίο της Καρύτσας, μιας, που και αυτό κρατούσε όμοια με τα υπόλοιπα 2-3 που επισκεφτήκαμε κατά τη νυχτερινή μας τζιπάδα στους χωματόδρομους του βουνού, καλά κλειδαμπαρωμένο. Τόσα τετραγωνικά στην επικράτεια αναμένουν την τιμητική τους μια φορά  το χρόνο, άντε και την παραμονή για κάνα πανηγύρι.

Ύπνος κατά το ξημέρωμα, σπαστός από τηλεφωνήματα φίλων και γνωστών από τις 7:00 και ο ήλιος να οργανώνει τη δική του άμεση έξωση λες και χρωστάς από καιρό στο πιο γρουσούζη σπιτονοικοκύρη. Με λιγότερες λοιπόν από τέσσερεις ώρες ύπνο, απολαμβάνουμε τον απαραίτητο πια καφέ μας σε ένα από τα ωραιότερα μπαλκόνια της χώρας. Για κάνα χιλιόμετρο κάτω από τα πόδια μας, το βαθύ πράσινο του Κισσάβου εωσότου δώσει τη θέση του στο γαλάζιο της θάλασσας που απλώνει στα παράλια της Ανατολικής Θεσσαλίας ενώ στο βάθος διακρίνονται τα πρώιμα πόδια της Χερσονήσου του Άθως και προς τα νότια το νησιωτικό σύμπλεγμα των Σποράδων.

Δύο ώρες ήταν αρκετές για να ευχαριστηθούμε με άνεση το πλύσιμο των δοντιών μας, παρά τους ημερήσιους στόχους που έχουμε βάλει για κατάβαση δύο φαραγγιών σε διαφορετικά μάλιστα βουνά. Άνεση που σου προσφέρει το καλό επίπεδο της μικρή ομάδας, η απουσία ευθυνών, αλλά και το χρέος να απολαύσεις ατενίζοντας τη θέα, τους ήχους της Άνοιξης.

Σιγά σιγά επιδιδόμαστε στις φυσικές και νοητικές δεξιότητες του Jenga οργανώνοντας τα 15 σακίδια που κουβαλάμε για να σχηματίσουμε με ζόρι 3 θέσεις στο φορτωμένο μας Jeep. Δρόμο, μάταια, προς την έξοδο του Φαραγγιού, αφού με ένα μόνο όχημα στη διάσχιση του φαραγγιού θα υποχρεωθούμε και στην απαραίτητη πεζοπορία περισυλλογής του παρκαρισμένου οχήματος. Περιοριζόμαστε στον εντοπισμό του σημείου, στον έλεγχο των υδάτων και βουρ για την είσοδο.

Χαρακτηριστικό μονοπάτι που αναφέρει ο οδηγός δεν ανιχνεύεται, αλλά με τρίλεπτη εύκολη άτακτη κατάβαση προς τη κοίτη του φαραγγιού βρισκόμαστε στο παγωμένο νερό.

Ενημερωμένοι ήδη από το Γιώργο για την «πολική» θερμοκρασία του νερού, επιστρατεύουμε όλα τα spare ρούχα που κουβαλάμε για τη σχολή. Λίκρες, neoprene, και γιλεκάκια παίρνουν τη σειρά τους, ενώ το αυτοσχέδιο ραφείο με παραμάνες, υφασματόταινίες και λοιπά διαθέσιμα υλικά από το service kit επισκευάζουν το σπασμένο φερμουάρ της Κατερίνας. Η ώρα σχεδόν μια, και η ομάδα επιτέλους έτοιμη πριν από το πρώτο Jump!!!

Το κάλλος του φαραγγιού γρήγορα χαρίζεται στον επισκέπτη με τις διαδοχικές καταβάσεις να τερματίζουν σε λίμνες με τρεχούμενα νερά και από εκεί μαίανδροι να σε οδηγούν στα επόμενα. Παιχνίδι εξερεύνησης, στην οργιώδη βλάστηση της Άνοιξης, μιας και τα φουντωτά φυτά και τα χιλιάδες πεσμένα πλατανόφυλλα κρύβουν τα περάσματα στα βράχια. Πότε αριστερά και πότε δεξιά αναζητούμε τον εύκολο δρόμο για να κατεβούμε χαμηλότερα. Το πρώιμο της εποχής με τα πλούσια νερά του φετινού χειμώνα, καθυστερεί να συγκεντρώσει επαναλήψεις του φαραγγιού από τις εταιρίες που δραστηριοποιούνται στη περιοχή και με το πλήθος των πελατών του να χαραχτεί η πορεία των ίχνων τους.

Προσπαθώ να προσδιορίσω το χρώμα, και να ρυθμίσω το φακό της φωτογραφικής μηχανής κατάλληλα, αλλά δε τα καταφέρνω. Αλλού πράσινο δανειζόμενο την ομορφιά των τεράστιων πλατανών και των άλλων δέντρων της κοίτης, αλλού μπλε μη μπορώντας να διακρίνεις τον ουρανό μα και τη θάλασσα του ορίζοντα από τις βαθιές βάθρες που οι διαδοχικοί καταρράκτες σχηματίζουν, και αλλού χρυσαφί εικοσιτεσσέρων και βάλε καρατίων από τις συνεχείς αντανακλάσεις του ήλιου που χαρίζεται απλόχερα στο ανοιχτό φαράγγι αυτής της πλευράς του Κισσάβου.

Καθώς κολυμπάς σε μερικές από τις μεγαλύτερες ελληνικές σε μήκος βάθρες και με το ζόρι κρατάς το κεφάλι έξω από το νερό, κολλάς με την απόμακρη απέναντι όχθη. Το λεπτό πρεβάζι, στο ύψος των ματιών σου ξεχωρίζει τη δική σου πισίνα από αυτή του Αιγαίου.

Σαν ένα άλλο παράδειγμα εμφάνισης της θεωρίας της σχετικότητας, προτού το καταλάβουμε βρισκόμαστε μπροστά στο μεγάλο καταρράκτη του φαραγγιού. 70 μέτρα με επιλογές κατάβασης τόσο από τη μία, όσο και από την άλλη του πλευρά, σπάει στα δύο ενώ σε αναγκάζει να λουστείς στο νερό δεχόμενος τη πίεση του από ύψος. Η κατάβαση πριν ολοκληρωθεί σου δίνει την ευκαιρία να διαλέξεις βατήρα μια στα 25 και μια στα 12 μέτρα και από κει να λυθείς και να φουντάρεις στο νερό.

Προχωράμε μπαίνοντας και βγαίνοντας στη ροή του νερού, προσπαθώντας να ελαχιστοποιήσουμε την ενόχληση στο οικοσύστημα. Κάθε μας βήμα τινάζει τα βατράχια προς κάθε κατεύθυνση που δε καταφέρνουν και αυτά να ισορροπήσουν στο τόσο γλιστερό αυτό φαράγγι.

Χωρίς να χούμε προβεί σε κράτηση κάποιου υπερπολυτελούς ξενοδοχείου, απολαμβάνουμε τις παροχές του τοπίου και τη φροντίδα των συντρόφων.

Βρεθήκαμε εκεί, ημέρα Παρασκευή, αρχές Μαΐου, αφήνοντας πίσω κάθε έννοια της πόλης.  Συνδυασμός ιδανικός τόσο για την ποσότητα των υδάτων και το παιδικό πλατσούρισμα που αυτά μας προσφέραν, όσο και για την απόλαυση των εαρινών ήχων στο ήσυχο ακόμα περιβάλλον από τις ορδές των τουριστών.

Βρεθήκαμε εκεί τρία άτομα με ευκαιρία της επερχόμενης επίσκεψης της Σχολής Μύησης Αρχαρίων στο Canyoning του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών. Μια αναγνωριστική κατάβαση, προετοιμασίας και διαπίστωσης αν μπορεί να επαναληφθεί το φαράγγι από τους μαθητές της σχολής. Το πόρισμα? Αρνητικό. Αν και πανέμορφο, το φαράγγι απέχει κατά πολύ για να θεωρηθεί ασφαλές για κατάβαση αρχαρίων και όχι μόνο ομάδων. Οι πλακέτες λίγες, αν όχι ανύπαρκτες, σκουριασμένες, και τοποθετημένες σε λάθος σημεία εξαναγκάζοντάς σε αφενός να εκτεθείς αλλά και να φθείρεις τα σχοινιά σου κατεβαίνοντας. Ομάδες και μεμονωμένοι  θα πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά επανάληψη του εν λόγω φαραγγιού, προτού είτε κάποιος σύλλογος είτε κάποια εταιρεία που δραστηριοποιείται στη περιοχή βελτιώσει το επίπεδο ασφάλισης.

Επιβιβαζόμαστε ξανά στριμωγμένοι στο αυτοκίνητο. Μια – δύο σύντομες στάσεις στο χωριό για διευθετήσεις με κάτοχους αγροτικών αυτοκινήτων ομάδων υποστήριξης μεταφορών μας προς και από το φαράγγι, σε μελλοντική συλλογική κατάβαση.

Συνεχίζοντας το road trip με κατεύθυνση βορειότερα και πληρώνοντας το δέκατο αντίτιμο διοδίων στην νέα Εθνική Οδό, ακολουθούμε τη ροή του “Αργυροδίνη” – κατά τους αρχαίους Έλληνες – Πηνειού που ανάμεσα στον θεϊκό Όλυμπο και στον μικρό του αδελφό, Κίσσαβο, έχει δημιουργήσει άλλο ένα Καλλιτεχνήμα της φύσης, την πασίγνωστη κοιλάδα των Τεμπών, θέατρο νυμφών, θεών και ημίθεων…

Αργά το βράδυ το πούλμαν με τους μαθητές και τα στελέχη καταφθάνει σε ένα γνώριμα φιλόξενο ξωκλήσι στην Ανατολική πλευρά του βουνού. Ένα Σαββατοκύριακο με τη σχολή, και παλαιούς συντρόφους μόλις ξεκινά…

Μερικές φωτογραφίες από την εξόρμηση μπορείτε να δείτε στο ακόλουθο Album.

Tags:

Monday, May 9th, 2011 Εξορμήσεις

No comments yet.

Leave a comment