Σχολές Canyoning από τον ΠΟΑ’ είναι γεγονός…(α΄μέρος)

Η σχολή Canyoning Α’ Επιπέδου ή Σχολή Μύησης του ΠΟΑ ξεκίνησε την Τρίτη με σύντομη γνωριμία των συμμετεχόντων, και θεωρητική παρουσίαση της δραστηριότητας στα γραφεία του συλλόγου. Οι ενότητες του πρώτου μαθήματος αφορούσαν τον τρόπο κίνησης σε τεχνικά φαράγγια (άλματα, τσουλήθρες, κολύμπι, τραβέρσες κίνησης, παρακάμψεις, καταβάσεις), την κίνηση σε ορμητικά νερά, ενώ έγινε και παρουσίαση του εξοπλισμού που χρησιμοποιείται στη δραστηριότητα. Τη θεωρία ακολούθησε η οργάνωση της εξόρμησης του Σαββατοκύριακου και η ανυπομονησία των μαθητών για πράξη.

Οι μέρες κύλισαν και έφτασε η Παρασκευή, ημέρα αναχώρησης. Παλαιοί και νέοι φίλοι, παρέα με τους συμμετέχοντες της προγραμματισμένης ανάβασης του συλλόγου στον Όλυμπο, επιβιβαζόμαστε στο πούλμαν με κατεύθυνση τον Όλυμπο.

Κατόπιν σύντομης στάσης για το μεταμεσονύκτιο δείπνο στο Λιτόχωρο και την αποβίβαση της ορειβατικής ομάδας σε οργανωμένο παραθαλάσσιο Camping, οι πρώτες πρωινές ώρες μας βρίσκουν να ανηφορίζουμε προς τη θέση “Πριόνια” του Ολύμπου. Στήσιμο των αντίσκηνων στον προαύλιο χώρο της παλαιάς Μονής Αγ. Διονυσίου για όσους το επέλεξαν, ενώ απλό στρώσιμο «στρωματσάδας» για τους πιο ρομαντικούς, μα συνάμα τολμηρούς.

Ο καιρός γλυκός, οι ώρες ύπνου αναζωογονητικές, και το πρωινό ξύπνημα μας βρίσκει να προετοιμάζουμε περίεργα χρωματιστά σακίδια PVC πέντε λεπτά από τον χώρο δράσης! Αφού τακτοποιήσαμε τον κατασκηνωτικό εξοπλισμό, κατεβαίνουμε το σύντομο μονοπάτι προς την κοίτη του Φαραγγιού “Εννιπέας” και σταματάμε σε ξέφωτο της αριστερής όχθης. Ακολουθώντας το πρόγραμμα, ανάμεσα σε δεντροδεσίματα «παίζουμε» με τις αυτασφάλειες μας, προσομοιάζοντας τις κινήσεις που θα ακολουθήσουμε μέσα στο φαράγγι. Η ώρα σχεδόν μία και με κοινό πλέον λεξιλόγιο, αφήνουμε για λίγο τα σχοινιά και ξεκινάμε.

Το φαράγγι, σ’ αυτό το πρώτο τμήμα του μας υποδέχεται με λίγο νερό -μιας και πρόκειται για την πιο άνυνδρη περίοδο του χρόνου- αλλά με πολλά ευχάριστα και πρωτόγνωρα περάσματα. Τσουλήθρες διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ σε σύντομο χρονικό διάστημα κάνουν και την εμφάνιση τους τα πρώτα άλματα. Οδηγίες από τους εκπαιδευτές, παραδείγματα από τους Νίκο και Δήμητρα και σειρά των μαθητών. Αλλεπάλληλες προσπάθειες με κατάληξη σε κρύες βάθρες εωσότου οι υποδείξεις τελειώσουν και πετύχουμε το τέλειο άλμα. Με αποφασιστικότητα και δυνατή ώθηση από το σημείο εξόδου, τα πόδια ενωμένα κι ελαφρά λυγισμένα ώστε να φτάσουμε μακριά και να πετύχουμε τον στόχο.

Το φαράγγι απλώνει και συνεχίζει με την χαμηλότερη στάθμη, κάνοντας τη δραστηριότητα να μοιάζει με river trekking. 2-3 σημεία ακολουθούν που το νερό βαθαίνει και απαιτείται κολύμπι. Όπου η μορφολογία του φαραγγιού μας επιτρέπει, επιλέγεται η κίνηση σε παράπλευρα μονοπάτια εκτός ροής του νερού ώστε να περιοριστεί στο ελάχιστο η παρεμβολή μας στη ζωή και την καθημερινότητα των υδρόβιων κατοίκων του φαραγγιού. Μετά από 1,5 σχεδόν χιλιόμετρο, βρισκόμαστε στο επόμενο γεφυράκι που τέμνει το φαράγγι με το μονοπάτι που οδηγεί στο Λιτόχωρο. Σύντομη στάση για ανασυγκρότηση και φαγητό, ενώ οι υπεύθυνοι των καταβάσεων προπορεύονται για την τοποθέτηση των σχοινιών στα σημεία που απαιτείται.

Μόλις 50 μέτρα μετά, η ομάδα στριμώχνεται πάνω στο βράχο προσπαθώντας να δει τι γίνεται. Πρώτη τεχνική με καθοδηγούμενο rappel, δίνοντάς μας την δυνατότητα να αποφύγουμε τα πολλά νερά και την πίεση από τον καταρράκτη, ενώ παράλληλα μας προσφέρει την δυνατότητα να χαρούμε την «πτήση». Εκτελώντας το παράγγελμα «Άσε τα χέρια σου» που προστάζει η Δήμητρα, αφήνεσαι κυριολεκτικά και τσουλάς σαν “Flying Fox” πάνω σε τεντωμένο και κεκλιμένο σχοινί, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των υλικών!!! Ακόμα και λάθος να εκτελέσεις την άσκηση, αυτά αντέχουν!!! Άλλοι με το κεφάλι κάτω και άλλοι σωστά, ταξιδεύουμε στο επόμενο ρελέ. Βήμα πρώτο η αυτασφάλιση, ενώ ακολουθεί η ασφάλιση του σάκου μας. Και τώρα; Τα διπλά σχοινιά που καταλήγουν στο επόμενο ρελέ προδίδουν την εκπαιδευτική κατηφορική τραβέρσα που ακολουθεί. Πέρασμα των σχοινιών σε γρήγορη θέση στον καταβατήρα και σε λίγο αυτασφάλιση πάλι δίπλα στον Γιώργο. Οδηγίες κι εκεί και δρόμο για την πρώτη κατάβαση μέσα σε στριφτό καταρράκτη!!! Μετά τα πρώτα γλιστερά βήματα στην επίμαχη θέση που το νερό σε βρίσκει στο στήθος, συναντάς τον Νίκο. Κρεμασμένος σε στρατηγικής θέσης σημείο υπεύθυνος για την ασφάλειά σου, σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις εωσότου καταλήξεις σε βάθρα με δυνατά ρεύματα από το τρεχούμενο νερό. Η ομάδα μαζεύεται και παρακολουθεί επίδειξη του ενδεδειγμένου τρόπου κολύμβησης από τον Βασίλη. Ροή κεντρικού ρεύματος, αντιρρεύματα, αρνητικά κεκλιμένα βράχια, μέχρι και μικρό σιφόνι έχουν την τιμητική τους στη βάθρα του καταρράκτη. Η αναμονή σε σκιερό σημείο οδηγεί γρήγορα σε ρίγη και αναγκάζει την ομάδα να συνεχίσει στην επόμενη έξοδο 100 μέτρα παραπέρα. Φαγητό πάλι και ηλιοθεραπεία πάνω στο ξύλινο γεφυράκι. Η πρώτη μέρα στο φαράγγι τελείωσε και οι συζητήσεις πολλές. Σειρά τώρα το μονοπάτι του Εννιπέα για πίσω. Με τις ελαστικές στολές neoprene -ότι πρέπει για αδυνάτισμα- περπατάμε ανηφορικά την επίπονη διαδρομή για το σημείο συνάντησης με το πούλμαν ώστε να μας κατεβάσει στο Λιτόχωρο.

Οι διαβουλεύσεις μεταξύ σπηλαιολόγων, ορειβατών και Canyoners -συχνών επισκεπτών στη περιοχή- μας οδηγούν σε ταβέρνα με καλό ημίγλυκο κρασί, ποικιλία σαλατικών για τους vegetarian της παρέας και πληθώρα ψητών για τους παθιασμένους λάτρεις του κρέατος. Μετά τη λήξη του “πολέμου” με το φαΐ και το κρασί  ο Στέλιος -οδηγός του πούλμαν- μας μεταφέρει στο φιλόξενο ξωκλήσι του Αγ. Βασιλείου.

Άπλωμα πάλι των κατασκηνωτικών, αυτή τη φορά στήσιμο μόνο ενός αντίσκηνου, ενώ οι υπόλοιποι αφηνόμαστε από τη θέση του υπνόσακου, στην παρατήρηση των νεφών που δειλά δειλά άρχισαν να μαζεύονται. Αργά το βράδυ, ένα ξερό και χωρίς υγρασία αεράκι έκανε την εμφάνιση του, ξυπνώντας την ομάδα και δίνοντας την δυνατότητα να χαζέψει τις φωτισμένες πόλεις του Θερμαϊκού από ψηλά.

Πρωινό ξύπνημα την δεύτερη μέρα, με πληθώρα φυσιολατρών να καταφθάνει εν όψει της 10ης προγραμματισμένης πανελλήνιας συνάντησης ορειβατών και οικολόγων στον Αγ. Βασίλειο, σημείο έναρξης της πεζοπορικής πορείας τους. Ορισμένοι μπερδεύοντας τις ομάδες απορούσαν για τον εξοπλισμό, τα σχοινιά, τις δυσκολίες που θα συναντούσαν και περισσότερο για τα βρεγμένα από την προηγούμενη ημέρα μαγιό και neoprene πάνω στο βουνό!!! Σε λίγο όλα ξεκαθαρίζουν και η κάθε ομάδα παίρνει τον δρόμο για την δραστηριότητα της.

Έτσι, φορτωμένοι και πάλι ένα σωρό κιτρινωπά ανθρωπάκια, περνώντας από το ξωκλήσι του Αγ. Κωνσταντίνου κι Ελένης, ανηφορίζουμε για τα ψηλότερα του Ολύμπου μέσω του μονοπατιού που σε οδηγεί στη θέση “Κορομηλιά” και μέχρι τα 550 μέτρα υψόμετρο όπου συναντάμε για δεύτερη φορά το ρέμα του “Ορλιά”. Γρήγορη ετοιμασία μιας κι αφενός έχουμε εξοικειωθεί με τις στολές και τον εξοπλισμό κι αφετέρου εφόσον βρεγμένες από τη χθεσινή μέρα μπαίνουν πιο εύκολα!!!

Στο πρώτο rappel, μετά από την οριζόντια τραβέρσα, η Δήμητρα μας καλωσορίζει στο φαράγγι του Ορλιά, ενώ αμέσως μετά συναντάμε στο δεύτερο τον Νίκο για να μας καθοδηγήσει σε γλιστερό καταρράκτη και να γελάσει ακούγοντας τις κραυγές από την είσοδο στην παγωμένη λίμνη που ακολουθεί. Γρήγορο και νευρικό κολύμπι αποτελούν ζέσταμα γι’ αυτό που θα επακολουθήσει. Ο Σίμος και ο Βασίλης με φωτογραφική και βιντεοκάμερα αντίστοιχα σε θέση μάχης, έτοιμοι ν’ αποθανατίσουν την 9μετρη κατακόρυφη τσουλήθρα!!! Πλησιάζεις στο χείλος, κάθεσαι και κρεμάς τα πόδια από κάτω, σταυρώνεις τα χέρια και πριν καλά καλά το καταλάβεις, βρίσκεσαι να αναπτύσσεις το πρώτο σου g από την επιτάχυνση. Ο στριφτός καταρράκτης σε γυρίζει και η κατάληξη στην άπατη βάθρα σβήνει το ουρλιαχτό της διαδρομής, κάνοντας τους άλλους να σε θαυμάζουν. Έξοδος του κεφαλιού και το χαμόγελο της επιτυχίας σχηματίζεται στα πρόσωπα.

Κι αρχίζουν πάλι τα σύνθετα με τα σχοινιά… Αυτασφάλιση με τον ενδεδειγμένο τρόπο, κατηφορική τραβέρσα, αυτασφάλιση σε νέο ρελέ, οδηγίες και κατάβαση στον 20άρι καταρράκτη. Κολύμπι και νέες καταβάσεις που διαδέχονται η μία την άλλη και καταλήγουν σε τσουλήθρες και άλματα. Σε λίγο το σκοτεινό τμήμα παρέρχεται, η παραμονή στο νερό τελειώνει και το φαράγγι ανοίγει. Επιτέλους!!! Το φως του ήλιου και η γρήγορη κίνηση που αποκτά η ομάδα μας ζεσταίνει. Τα μικρά άλματα που ακολουθούν κι η μεγάλη οριζόντια τσουλήθρα μας προσφέρουν ωραίες κι ευχάριστες στιγμές. Το νερό δεν μας ενοχλεί και το διασκεδάζουμε. Προστατευμένοι από τη στολή, βρίσκουμε τον χρόνο και την όρεξη ακόμα και για πειράγματα, ακόμα και μπουγέλο!!! Μερικοί δεν χάνουν ευκαιρία και όπου μπορούν, σκαρφαλώνουν προς τα πίσω εκτελώντας ξανά και ξανά κάποιο άλμα. Οι κάμερες δε σταματάνε να γράφουν.

Σύντομα καταλήγουμε στο τέλος. Νέες τεχνικές κατάβασης -αυτήν τη φορά σε διπλό σχοινί μιας και η πορεία μας είναι σε στεγνό πεδίο- μας οδηγούν στην τελευταία βάθρα. Αυτό που μας χωρίζει είναι ένα άλμα. Μικρή φόρα, ένα μεγάλο βήμα, το χαρακτηριστικό «ΠΑΜΕ» του Βασίλη και σύντομα το πρώτο μας μεγάλο άλμα, μας οδηγεί στα βαθιά νερά. Το φαράγγι τελείωσε, μια όμορφη ημέρα κοντά στη φύση επίσης. Το πρώτο ολοκληρωμένο φαράγγι για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες καταγράφεται.

Ακολουθεί σύντομη πεζοπορία η οποία μας οδηγεί στο πούλμαν, που για ακόμα μία φορά μας περιμένει έτοιμο να μας προσφέρει τα στεγνά μας ρούχα. Οδηγίες μέχρι κι εδώ!!! Τι κάνουμε στον εξοπλισμό και τι δεν κάνουμε. Πως τα πλένουμε, συντηρούμε και αποθηκεύουμε. Μετάβαση στο Λιτόχωρο, φαγητό στη γνώριμη πια ταβέρνα υπό την πίεση της ομάδας των ορειβατών που έχει ήδη προηγηθεί και μας περιμένει για την από κοινού μας αναχώρηση. Ραντεβού στο επόμενο φαράγγι ή με ορισμένους από εσάς στο δεύτερο θεωρητικό μάθημα που θα προηγηθεί της εκδήλωσης.

Tags:

Monday, September 28th, 2009 Εκπαίδευση

No comments yet.

Leave a comment