Canyoning στον Γοργοπόταμο 31/07/2010

Gorgopotamos1

Μετά από μία αναβολή στις αρχές Ιουλίου λόγω λοιπών υποχρεώσεων και την προσμονή μηνών για κάποιους, για κάποιους άλλους ετών, προγραμματίστηκε  η κατάβαση στο φαράγγι του Γοργοποτάμου για τις 31 Ιουλίου 2010.

Η παρέα υπερπηδώντας διάφορες κοινωνικές υποχρεώσεις που ανθίζουν εν μέσω θέρους (γάμους, βαφτίσια, κλπ) αλλά και τις έντονες απεργιακές κινητοποιήσεις των οδηγών φορτηγών υγρών καυσίμων, κατάφερε να γεμίσει τα ρεζερβουάρ και να λήξει την εργάσιμη εβδομάδα από νωρίς.

Έτσι την Παρασκευή το απόγευμα, στελέχη εκπαίδευσης και απόφοιτοι των σχολών Canyoning του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών, που έχουν εξασκήσει αρκετά τις τεχνικές τους στο διάστημα που προηγήθηκε, σχηματίζουν την ομάδα κατάβασης. Αυτή τη φορά στην εξόρμηση συμμετείχαν οι ακόλουθοι:

  • Αγγελόπουλος Γεώργιος
  • Ασημακόπουλος Αλέξανδρος
  • Βλάμης Γεώργιος
  • Δημητρέλλου Στέλλα
  • Κουφοπαντελής Μάρκος
  • Μαργαρίτης Βασίλειος
  • Μπαλαφούτης Νίκος
  • Μπέκας Κώστας
  • Στασινός Κώστας
  • Στέρπη Δήμητρα

Πιστοί στο ραντεβού μας με τον Κώστα -κάτοικο της περιοχής και συνάμα Canyonner- καταφθάνουμε στο χωριό του Γοργοποτάμου. Διάσημο στο παρελθόν για την ιστορική ανατίναξη της ομώνυμης γέφυρας, αλλά και στο παρόν για τις σύγχρονες εξοχικές ταβέρνες που διαθέτει, οι οποίες όμως δεν καταφέρνουν να μας “κρατήσουν”.

Αντ’ αυτού, ο μερακλής Κώστας έχοντας μεριμνήσει με λουκάνικα κι άλλα εδέσματα, παρασύρει την ομάδα σε γρήγορες αγορές από το τοπικό μπακάλικο. Σκοπός μας είναι να απολαύσουμε το γεύμα μας στα 1250 μ. στην τοποθεσία “Άγιο Πνεύμα”. Συμπληρώματα λοιπόν για το δείπνο, αγορά πρωινών και κάθε είδους ενεργειακών τροφών για τις ώρες που θα περάσουμε την επόμενη μέρα στο φαράγγι. Κατά την επιδρομή στο μικρό μαγαζί, το ομαδικό πνεύμα κάνει την εμφάνιση του! Σα σε λεηλασία, άλλοι κατεβάζουν τον πάγκο των κρεατικών, άλλοι ασχολούνται με τα ζαρζαβάτια, άλλοι με τα ψωμιά και τα φρούτα. Το μόνο εξασφαλισμένο για άλλη μια φορά ήταν το διάσημο πλέον κρασί “Στασινού”. Ο Κώστας, οινοπαραγωγός από τον Γοργοπόταμο μας εφοδίασε με την πρώτη του ύλη βιολογικής καλλιέργειας.

Έτοιμοι λοιπόν για να διανύσουμε τα 25Km μέχρι την είσοδο.

Έπειτα από μία ώρα οδήγησης στους χωματόδρομους της Οίτης, φθάνουμε στο σημείο που κατηφορίζεις για να διασχίσεις το ρέμα του Αγίου  Πνεύματος  και να βρεθείς στο χαρακτηριστικό ξέφωτο, με τη βρύση και τη καλύβα. Μονομιάς μας κατακλύζει όλους, η μυρωδιά της φωτιάς και της σάρκας που τσιτσιρίζει στο κάρβουνο. Αυτήν την περίοδο του χρόνου στο πλάτωμα, όλο και κάποιος βοσκός με την παρέα του ξεκαλοκαιριάζει οπότε με μεγάλη πιθανότητα θα έχουμε παρέα και έτοιμη φωτιά για τα ψησίματά μας.

Όντως φθάνοντας στην καλύβα αντικρίζουμε την παρέα των βοσκών οι οποίοι ήταν οργανωμένοι μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο. Τροχόσπιτο, γεννήτρια, εργοστασιακούς φωτισμούς, εργαλεία, τηλεοράσεις, ψυγεία, και ένα σωρό από ανέσεις και εξοπλισμούς για την ορεινή τους κατασκήνωση.

Ανάμεσα αυτών, και υπό το άγχος της διάνοιξης του κλεισμένου προς την είσοδο δρόμου, ξεχωρίζουν τα αλυσοπρίονα! Ο Γιώργος καθώς είχε επισκεφθεί μερικές μέρες νωρίτερα την περιοχή για αναγνώριση, σημείωσε φυσικά οδοφράγματα από πεσμένα έλατα.

Κατόπιν λοιπόν των απαραίτητων συστάσεων και “αναφορών” για το τι πρόκειται να κάνουμε στη περιοχή, χωρίς να χάνουμε χρόνο επιστρατεύουμε το αλυσοπρίονο με το χειριστή του Μάνθο και πάμε για νυχτερινή εργασία.

Συγκεκριμένα οι Κώστας, Μάρκος και Αλέξανδρος με την συνοδεία του βοσκού  ασχολήθηκαν με τον καθαρισμό του δρόμου έως την είσοδο, ενώ οι υπόλοιποι επιμελήθηκαν την οργάνωση των υλικών για την κατάβαση που μας ξημερώνει. Τα δώδεκα λεπτά που χρειάστηκαν για την κοπή του μεγάλου πεσμένου δέντρου σε κομμάτια και η απομάκρυνση του από το δρόμο, γλύτωσε την ομάδα από αρκετό παραπανίσιο χωματόδρομο, καθώς και την τις μελλοντικές ομάδες που θα επιχειρήσουν τη κατάβαση του φαραγγιού.

Μόλις η ομάδα “κοπής” επέστρεψε στην καλύβα, ήρθε η ώρα που όλοι περιμέναμε. Οι σαλάτες παίρνουν τη θέση τους, τα λουκάνικα σερβίρονται με την ψησταριά στο τραπέζι και το κρασί του Κώστα ρέει δροσερό, καθώς τα μπουκάλια πάγωναν κάτω από τη βρύση και το νερό του Αγ. Πνεύματος.

«Στην υγειά μας» αναφωνούμε όλοι και «καλή μας κατάβαση»!

Καθώς η ώρα περνάει μαζευόμαστε όλο και σε πιο κλειστό κύκλο, κοντά στη φωτιά. Τα κούτσουρα καίνε και μας ζεσταίνουν, καθώς η θερμοκρασία φτάνει σε χαμηλά επίπεδα. Ακολουθούν στιγμές που απολαμβάνει κανείς την νύχτα. Τη θαλπωρή της φωτιάς μες στη υγρασία. Τη παρέα των συντρόφων. Η κατάβαση του Γοργοποτάμου απαιτεί αυστηρό πρόγραμμα. Έχει πια πάει μία. Ένας-ένας παίρνουμε τον δρόμο για την καλύβα, για μερικές ώρες ύπνο μέχρι την έγερση στις 5:00.

Το πρωινό ξύπνημα δύσκολο! Χωρίς ακόμα φυσικό φως, αναζητάς το φακό κεφαλής για να ετοιμαστείς. Ντύσιμο με neopren απευθείας από τον υπνόσακο και με ασορτί παπούτσια, οδεύεις προς την τραπεζαρία. Τέτοια ώρα και μετά τη βραδινή κρεπάλη που καλά-καλά δεν έχεις χωνέψει δύσκολο το πρωινό. Μεταφέρεται για αργότερα…

Επιβιβαζόμαστε λοιπόν στα αυτοκίνητα και διανύουμε το τελευταίο κομμάτι δρόμου μέχρι το σημείο που θα τα αφήσουμε. Με το πρώτο φως, κατηφορίζουμε τον χωματόδρομο και βρισκόμαστε μέσα στο ρέμα του Αγίου Πνεύματος. Το νερό εδώ όχι πολύ, μας οδηγεί για τα επόμενα 500 μέτρα, έως το σημείο που συμβάλει με το “Βαλόρεμα”. Τα δύο αυτά ρέματα είναι οι κύριοι τροφοδότες του υδροκρίτη που ενεργοποιεί το φαράγγι του Γοργοποτάμου με την έκταση της υδρολογικής του λεκάνης να αγγίζει τα 20.700 στρέμματα ή 20.7 km²!

Πρώτο ρελέ και η ψυχρολουσία έντονη. Κυριαρχώντας όμως η δυνατή επιθυμία όλων μας για το εγχείρημα, η κατάβαση συνεχίζεται με ενθουσιασμό. Το ένα jump ακολουθεί το άλλο, λίγο περπάτημα, κολύμπι και η θερμοκρασία του νερού γίνεται πλέον αποδεκτή.

Φθάνοντας στον στριφτό καταρράκτη, όλοι στέκουν και κοιτούν με δέος την ροή που σ’ εντυπωσιάζει. Πρώτος κατεβαίνει ο Γιώργος και ακολουθεί ο Αλέξανδρος που είχε επωμισθεί το κουβάλημα του τρυπανιού. Στήσιμο της τραβέρσας για το επόμενο ρελέ παράλληλα με την ενίσχυση της αρχής της με διπλό σημείο.

Η κίνηση της ομάδας σιγά-σιγά παίρνει ικανοποιητικούς ρυθμούς κατάβασης με την αγωνία όμως του τι θα συναντήσουμε στο σύνολο των καταβάσεων, μιας και σε πάρα πολλά σημεία οι ασφάλειες πρέπει να ενισχυθούν, ακόμα και κάποιες από αυτές να αντικατασταθούν εξ’ ολοκλήρου. Οικονομία ασφαλειών λοιπόν όπου αυτό ήταν εφικτό, με γνώμονα πάνω από όλα την ασφάλεια της ομάδας.

Έρχεται η σειρά του πρώτου μεγάλου καταρράκτη ο οποίος όμως σπάει σε δύο καταβάσεις, αφενός μεν κάνοντας την ανάκληση των σχοινιών ευκολότερη, αφετέρου δε προσφέροντας συνάμα την εμπειρία στην ομάδα με την αλλαγή στον “αέρα”. Απόλαυση του καταρράκτη και στάση για φωτογράφηση του επιβλητικού τοπίου που σε περιτριγυρίζει. Ανάμεσα σε εκατοντάδων μέτρων ορθοπλαγιές νοιώθεις το μεγαλείο τη φύσης, και τις πραγματικές διαστάσεις αυτής. Τόσο μικροσκοπικοί, που το μόνο που μένει είναι κατεβάζοντας το κεφάλι, με σύνεση, να συνεχίσουμε αναζητώντας την έξοδο.

Χωρίς άλλες καθυστερήσεις, και με την επιθυμία να βρεθούμε στον επόμενο μεγάλο μονοκόμματο καταρράκτη, διανύουμε γοργά το ενδιάμεσο τμήμα. Σε αυτό ξεχωρίζει ο 30μετρος που «σου δείχνει τα δόντια» της επαφής με το νερό. Χωρίς να διαθέτει το εντυπωσιακότερο των υψών, αλλά με δυνατή παροχή κερδίζει τη δύναμη των χεριών των αδέξιων μελών της ομάδος που βρίσκονται στο διάβα του. Η συγκράτηση του βάρους σου, παρόλο του μηχανισμού τριβών φαίνεται Γολγοθάς μπρος σε αυτή τη δύναμη. Σειρά τώρα έχει ο μεγάλος! Ο μεγάλος με την εντυπωσιακή αλλαγή κατεύθυνσης κατά την κατάβασή του που χρειάζεται να εκτελέσεις για την “αναίμακτη” επαφή με την μεγαλειώδη ροή του νερού.

Στήσιμο διπλού σχοινιού με ανεξάρτητους κλώνους για την εξοικονόμηση ταχύτητας και ένας-ένας σχεδόν παράλληλα, ολοκληρώνουμε την κατάβασή του.

Ακόμα ένας ανεφοδιασμός ενέργειας μέσα από μασουλήματα και απόλαυση της εικόνας του καταρράκτη από τις παρυφές της κυματώδους πισίνας που σχηματίζει (“το τερπόν μετά του ωφελίμου”).

Συνεχίζουμε την κατάβασή μας όπου μετά από 500 μ., με έκπληξη παρατηρούμε μεγάλη κατολίσθηση που έχει συμβεί στο μεσοδιάστημα από την περσινή μας κατάβαση μέχρι σήμερα. Τα σημάδια στα σημεία αποκόλλησης τεράστιων όγκων πετρώματος στην αριστερή πλευρά των τοιχωμάτων να διακρίνονται και τα σφυρίγματα από πέτρες που πέφτουν ακόμα να ηχούνε, σε οδηγούν να κάνεις το Σταυρό σου. Η κατολίσθηση είναι τέτοιου μεγέθους που ανεβαίνοντας ένα λόφο από “μπάζα,” συναντάς το νερό 100 περίπου μέτρα μετά. Ως εκεί, έχει απλά εξαφανιστεί!

Μετά από αρκετή ώρα φθάνουμε στο εντυπωσιακό κλειστό κομμάτι του Γοργοποτάμου, το οποίο σου προσφέρει διαφορετικές εικόνες απ’ ότι έχεις δει μέχρι τώρα. Κίνηση με προσοχή και άναμμα των φακών στο τελευταίο τέταρτο του κλειστού τμήματος μιας και είχε αρχίσει να σουρουπώνει πλέον.

Εννιά η ώρα το βράδυ κι όλοι είμαστε στην τελευταία βάθρα που σε οδηγεί με μονοπάτι στα αμάξια, έχοντας ο καθένας μας μέσα του ανάμεικτα συναισθήματα από την κατάβαση, με κοινή όμως σκέψη και πόρισμα. Η κατάβαση του Γοργοποτάμου είναι σίγουρα απαιτητική με τα επίπεδα προσοχής και σοβαρότητας από τα μέλη των ομάδων που την επιχειρούν να πρέπει ν’ αγγίζουν τα “κόκκινα”!

Περισσότερες φωτογραφίες από την εξόρμηση μπορείτε να δείτε πατώντας στην ακόλουθη φωτογραφία.

 

Tags:

Wednesday, August 11th, 2010 Εξορμήσεις

No comments yet.

Leave a comment