Σχολή Canyoning ΠΟΑ – Α5

Περπατώντας στη κοίτη του ποταμού Ενιππέα, ο Ανδρέας, 50 και βάλε ετών ακολουθεί τα βήματα του Γιάννη. Ο Γιάννης, 15 ετών, λίγο πριν ξεκινήσει το σχολείο για φέτος συστηματοποιεί τις γνώσεις του στο Canyoning ακλουθώντας τα χνάρια του πατέρα του. Σε αυτή την ιδιόμορφη σχολή είναι όλοι συμμαθητές!!!

Χωρίς διάκριση ηλικίας, περιοχής, επαγγέλματος, ή προηγούμενης σχετικής εμπειρίας, σχεδόν 15 νέοι φίλοι προστίθενται στη παρέα των φαραγγάδων του Πεζοπορικού Ομίλου Αθηνών με αφορμή τη 5η Σχολή Μύησης Αρχαρίων στο Canyoning.

Το πρόγραμμα, λίγο πολύ γνωστό. Μια πετυχημένη συνταγή που αλλάζεις δύσκολα, και ικανοποιεί για πολλοστή φορά και τους παλαιότερους απόφοιτους’ Ενιππέας και Ορλίας!!!

Δέντρο-δεσίματα και θεωρίες στα σκιερά δάση του Ολύμπου, εωσότου χάσουμε τη προσοχή των μαθητών παρασυρόμενη από τα ορμητικά νερά του ποταμού. Τσουλήθρες μικρές που όσο κατεβαίνουμε αυξάνουν το μήκος τους, και την καθετότητα τους, και άλματα διαδέχονται το ένα το άλλο, μοιράζοντας διασκέδαση στα μέλη της ομάδος. 2-3 ώρες διαρκεί το διάλλειμα που σου απομακρύνει κάθε έννοια του μυαλού. Μόνο παιδικές αναμνήσεις με σκανδαλιές και ομαδικά παιχνίδια γεμίζουν τις σκέψεις μας.

Η ομάδα συγκεντρώνεται και αναμένει οδηγίες. Τα πράγματα σοβαρεύουν καθώς απόγευμα πια έχουμε φτάσει στο μεγάλο καταρράκτη. Οι οδηγίες δυσνόητες’ το ύψος από πάνω φαντάζεται πιο μεγάλο’ τα περίεργα πολύχρωμα υλικά μας δε φαίνονται πολύ στιβαρά για να μας αντέξουν. Η βιασύνη των εκπαιδευτών μας, και η βοή από το κατακερματισμένο νερό που πέφτει κάνει τη ακρόαση δύσκολή και το Βασίλη να φωνάζει. Πάμε, άσε τα χέρια, και δώσε, οι λέξεις που επαναλαμβάνονται. Ένας – ένας νοιώθει το σχοινί να τελειώνει, να αιωρείται στον αέρα, και εν συνεχεία να αναπτύσσει  ταχύτητα στο τεντωμένο μέχρι να συναντήσει τον Κυριάκο. Πιο κάτω ο Γιάννης σε βγάζει από το σχοινί και σε πασάρει στη Δήμητρα. Με τη σειρά της, υπεύθυνη για τον περιστροφικό καταρράκτη σε δένει, δίνοντας οδηγίες και γνέφοντας στον Κωστή για το νου του. Λες και όλοι να ξέρουν τι συμβαίνει και πως νοιώθουν οι μαθητές λειτουργούν με απλότητα. Το νερό σε βρίσκει στο στήθος, σε στριμώχνει στη σπηλαία και σου χαλάει την ισορροπία στα πόδια σου. Από παντού έρχεται νερό και προς στιγμή δεν ξέρεις τι να κάνεις. Ο Κώστας απλώνοντας το χέρι του σε απομακρύνει από τον «πανικό» του καταρράκτη και σε φέρνει κοντά του. Από εδώ και πέρα τα δύσκολα πέρασαν. Ένα φιλικό άλμα, εύκολο κολύμπι και οι σύντροφοί στην απέναντι όχθη σηματοδοτούν τη λήξη της κατάβασης.

Σούρουπο πια και διαβαίνοντας το μονοπάτι προς τα πίσω του Ενιππέα σκέφτομαι τα λόγια του «κύκλου». Πως είδα τον κάθε ένα και που πρέπει να βελτιωθεί. Μια πρώτη επαφή έχει ολοκληρωθεί, προσφέροντας ευχάριστο βίωμα μα προπάντων σωστών εικόνων στα πρώτα βήματα των νέων συντρόφων. Όλοι ανυπομονούμε για τα ψητά και το γλυκόπιοτο κρασί στα «Μεζεδάκια». Άλλη μια νύχτα, θα γνωριστούμε καλλίτερα στα κιόσκια του πλατό   του Αγίου Κωνσταντίνου. Τελικά σε αυτή τη σχολή, οι μισοί και πλέον χορεύουν!!!

Φωτογραφίες από τις εξορμήσεις της σχολής στα ακόλουθα Albums:

Tags:

Thursday, September 29th, 2011 Εκπαίδευση

No comments yet.

Leave a comment