Σχολή μύησης ΠΟΑ Α2 – Άνοιξη 2010

ΠΟΑ CANYONING A2 - ΟΡΛΙΑΣ 20100510_108

Η δεύτερη σχολή Canyoning Α’ Επιπέδου ή Σχολή Μύησης του ΠΟΑ ξεκίνησε την Τρίτη 4 Μάιου με σύντομη γνωριμία των συμμετεχόντων, και θεωρητική παρουσίαση της δραστηριότητας στα γραφεία του συλλόγου. Οι ενότητες του πρώτου μαθήματος αφορούσαν τον τρόπο κίνησης σε τεχνικά φαράγγια (άλματα, τσουλήθρες, κολύμπι, τραβέρσες κίνησης, παρακάμψεις, καταβάσεις), ενώ έγινε και παρουσίαση του εξοπλισμού που χρησιμοποιείται στη δραστηριότητα. Τη θεωρία ακολούθησε η οργάνωση της εξόρμησης του Σαββατοκύριακου και η ανυπομονησία των μαθητών για πράξη.

Οι μέρες κύλισαν και έφτασε η Παρασκευή, ημέρα αναχώρησης. Στην παρέα μας αυτή τη φορά θα προστεθούν απόφοιτοι επιπέδου αυτονόμου προηγούμενων σχολών  καθώς και φίλοι canyoners μέλη του συλλόγου, με στόχο ανεξάρτητες καταβάσεις σε φαράγγια του Ολύμπου. Επιβίβαση λοιπόν στο πούλμαν, περισυλλογή της ομάδας των «Βορείων Προαστίων» και βουρ για Όλυμπο.

Κατόπιν σύντομης στάσης για ξεμούδιασμα και δείπνο σε ΣΕΑ της Λαμίας η ομάδα ολοκληρώνεται με την επιβίβαση της Δήμητρας, Νίκου, και Βασίλη, όπου αφήνουν για 2-3 μέρες το αυτοκίνητο και γεμίζουν το μισό πούλμαν με τον εξοπλισμό τους. Σακίδια και στολές για όλους, και πράγματα για το επόμενο 10 ήμερο αφού θα συνεχίσουν για Canyoning tour τις μέρες που θα ακολουθήσουν. Γρήγορα, παλαιοί και νέοι μαθητές θα ακούσουν τα «πάμε» του Βασίλη για επιβίβαση, κυνηγώντας τους χρόνους των συναντήσεων.

Επόμενη στάση η μονή Αγ. Βασιλείου πάνω από τον αρχαιολογικό χώρο του Δίον. Ο Γιώργος κάθεται σε θέση συνοδηγού και παρέχει στον ανήσυχο, για το έρημο και απομονωμένο τοπίο, οδηγό ψυχολογική υποστήριξη. Το πούλμαν καταφέρνει να διανύσει την τελευταία ανηφοριά και σταματάει στο λιβάδι που θα διαμείνουμε.

Οι πιο έμπειροι και καταλληλότερα εξοπλισμένοι της παρέας στήνουν γοργά αντίσκηνα, άλλοι επιλέγουν να προφυλαχτούν στο στεγασμένο χώρο του ξωκλησιού, ενώ οι πιο ρομαντικοί, μα συνάμα τολμηροί αρκούνται στο απλό στρώσιμο «στρωματσάδας». Για κάποιους από την ομάδα, τα υλικά και το βίωμα της υπαίθριας διανυκτέρευσης είναι πρωτόγνωρα, και εκφράζεται μέσω ανησυχίας, ερωτήσεων , και του αυθόρμητου συναισθήματος χαράς από τη νέα ανακάλυψη.

Ο καιρός γλυκός, οι ώρες ύπνου αναζωογονητικές, και το πρωινό ξύπνημα μας βρίσκει να μοιραζόμαστε όνειρα, ιστορίες και πρωινά φαγητά στο διαμορφωμένο χώρο αναψυχής της περιοχής. Σε λίγο δεν αργεί να φτάσει και ο οδηγός του πούλμαν που καταφέρνει τελικά να βρει το δρόμο του μονάχος.

Τελευταία ευκαιρία για τροφοδοσία στο γνώριμα πια φούρνο του Λιτοχώρου, καφέ σε πλαστικό, ανακοίνωση του προγράμματος, και μέσα για την μονή Αγ. Διονυσίου λίγο πιο χαμηλά από τη θέση Πριόνια.

Στο σημείο αυτό η ομάδα διαχωρίζεται οι παλαιότεροι μαθητές και φίλοι του συλλόγου με γοργούς ρυθμού φορούν τις στολές τους και εξοπλίζονται, και χωρίς κάτι να μπορέσει να τους κρατήσει, ορμούν στο παιχνιδιάρικο τμήμα του Ενιππέα. Οι υπόλοιποί, αντιμέτωποί με τον πρωτόγνωρο εξοπλισμό, αναλώνουμε αρκετή ώρα για να ντυθούμε και εμείς με τα χρωματιστά υλικά. Έτοιμοι λοιπόν, και μόλις πέντε λεπτά από τον χώρο δράσης, κατηφορίζουμε το σύντομο μονοπάτι προς την κοίτη του Φαραγγιού και σταματάμε σε ξέφωτο της αριστερής όχθης. Ακολουθώντας το πρόγραμμα, ανάμεσα σε δεντροδεσίματα «παίζουμε» με τις αυτασφάλειες μας, προσομοιάζοντας τις κινήσεις που θα ακολουθήσουμε μέσα στο φαράγγι. Η ώρα σχεδόν μία και με κοινό πλέον λεξιλόγιο, αφήνουμε για λίγο τα σχοινιά και ξεκινάμε.

Το φαράγγι, σ’ αυτό το πρώτο τμήμα του μας υποδέχεται αυτή τη φορά με αρκετό νεράκι, μιας που οι πολύ καλές μέρες στο τέλος της Άνοιξης λιώνουν τις χιονούρες από τα ψηλά τμήματα του βουνού, καθιστώντας ιδιαίτερα ευχάριστα τα πρωτόγνωρα περάσματα. Τσουλήθρες διαδέχονται η μία την άλλη, ενώ σε σύντομο χρονικό διάστημα κάνουν και την εμφάνιση τους τα πρώτα άλματα. Οδηγίες από τους εκπαιδευτές, παραδείγματα από τους Νίκο και Δήμητρα και σειρά των μαθητών. Αλλεπάλληλες προσπάθειες με κατάληξη σε κρύες βάθρες εωσότου οι υποδείξεις τελειώσουν και πετύχουμε το τέλειο άλμα. Με αποφασιστικότητα και δυνατή ώθηση από το σημείο εξόδου, τα πόδια ενωμένα κι ελαφρά λυγισμένα ώστε να φτάσουμε μακριά και να πετύχουμε τον στόχο.

Το φαράγγι απλώνει και συνεχίζει με την χαμηλότερη στάθμη, κάνοντας τη δραστηριότητα να μοιάζει με river trekking. 2-3 σημεία ακολουθούν που το νερό βαθαίνει και απαιτείται κολύμπι. Όπου η μορφολογία του φαραγγιού μας επιτρέπει, επιλέγεται η κίνηση σε παράπλευρα μονοπάτια εκτός ροής του νερού ώστε να περιοριστεί στο ελάχιστο η παρεμβολή μας στη ζωή και την καθημερινότητα των υδρόβιων κατοίκων του φαραγγιού. Μετά από 1,5 σχεδόν χιλιόμετρο, βρισκόμαστε στο επόμενο γεφυράκι που τέμνει το φαράγγι με το μονοπάτι που οδηγεί στο Λιτόχωρο. Σύντομη στάση για ανασυγκρότηση και φαγητό, ενώ οι υπεύθυνοι των καταβάσεων σε σύσκεψη για αξιολόγηση της στάθμης του νερού.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Εννιπέας αυτή τη περίοδο του χρόνου κατεβάζει μεγάλη ποσότητα νερών, καθιστώντας την κατάβαση αποτρεπτική. Μόνο μικρές ομάδες αποτελούμενες από πολύ έμπειρους Canyoners, θα μπορούσαν να συνεχίσουν το φαράγγι, και πάλι υπό προϋποθέσεις. Το ορμητικό νερό στα τεχνικά περάσματα που ακολουθούν συναντά τον αθλούμενο σε πολλά σημεία περιορίζοντας κατά πολύ τόσο την κίνηση του, όσο τις επιλογές του, και τη διάσωσης του από τα λοιπά μέλη της ομάδας.

Ως εκ τούτου, η ομάδα μας, έχοντας πάρει την «δόση» του επιπέδου της, σταματάει την κατάβαση της, και πάει σε θέση «μπαλκόνι» να παρακολουθήσει την προπορευόμενη ομάδα των εμπειρότερων Canyoners, όπου και αυτοί αξιολογώντας σωστά την υφιστάμενη παροχή, από ακόμα κοντύτερα, ακυρώνουν με τη σειρά τους την εξόρμηση τους. Για τα παιδιά η ακύρωση είναι λίγο πιο σύνθετη διαδικασία μιας που έχοντας κατέβει τον πρώτο καταρράκτη, θα δοκιμαστούν και σε πιο σύνθετες τεχνικές αυτοδιάσωσης.

Η πρώτη μέρα στο φαράγγι τελείωσε και οι συζητήσεις πολλές. Σειρά τώρα το μονοπάτι του Εννιπέα για πίσω. Με τις ελαστικές στολές neoprene -ότι πρέπει για αδυνάτισμα- περπατάμε ανηφορικά την επίπονη διαδρομή για το σημείο συνάντησης με το πούλμαν ώστε να μας κατεβάσει στο Λιτόχωρο.

Οι διαβουλεύσεις μεταξύ σπηλαιολόγων, ορειβατών και Canyoners -συχνών επισκεπτών στη περιοχή- μας οδηγούν σε ταβέρνα με καλό ημίγλυκο κρασί, ποικιλία σαλατικών για τους vegetarian της παρέας και πληθώρα ψητών για τους παθιασμένους λάτρεις του κρέατος. Μετά τη λήξη του “πολέμου” με το φαΐ το κρασί και τις γενέθλιες τούρτες προς τιμή του Νίκου, ο οδηγός του πούλμαν μας μεταφέρει στο φιλόξενο ξωκλήσι του Αγ. Βασιλείου.

Γνώριμοι πια με την διαδικασία, γρήγορο άπλωμα των κατασκηνωτικών, και ξεκούραση μέχρι το πρωί.

Την επόμενη  ημέρα, και μετά την απαραίτητη ανασυγκρότηση μεταβαίνουμε με το πούλμαν στο ξωκλήσι του Αγ. Κωνσταντίνου κι Ελένης. Από εκεί ανηφορίζουμε για τα ψηλότερα του Ολύμπου μέσω του μονοπατιού που σε οδηγεί στη θέση “Κορομηλιά” και μέχρι τα 550 μέτρα υψόμετρο όπου συναντάμε για δεύτερη φορά το ρέμα του “Ορλιά”. Γρήγορη ετοιμασία μιας κι αφενός έχουμε εξοικειωθεί με τις στολές και τον εξοπλισμό κι αφετέρου εφόσον βρεγμένες από τη χθεσινή μέρα μπαίνουν πιο εύκολα!!!

Στο πρώτο rappel, μετά από την οριζόντια τραβέρσα, ο Γιώργος μας καλωσορίζει στο φαράγγι του Ορλιά, ενώ αμέσως μετά συναντάμε στο δεύτερο την Δήμητρα για να μας καθοδηγήσει σε γλιστερό καταρράκτη και να γελάσει ακούγοντας τις κραυγές από την είσοδο στην παγωμένη λίμνη που ακολουθεί. Γρήγορο και νευρικό κολύμπι αποτελούν ζέσταμα γι’ αυτό που θα επακολουθήσει. Ο Νίκος και ο Βασίλης με φωτογραφική και βιντεοκάμερα αντίστοιχα σε θέση μάχης, έτοιμοι ν’ αποθανατίσουν την 9μετρη κατακόρυφη τσουλήθρα!!! Πλησιάζεις στο χείλος, κάθεσαι και κρεμάς τα πόδια από κάτω, σταυρώνεις τα χέρια και πριν καλά καλά το καταλάβεις, βρίσκεσαι να αναπτύσσεις το πρώτο σου g από την επιτάχυνση. Ο στριφτός καταρράκτης σε γυρίζει και η κατάληξη στην άπατη βάθρα σβήνει το ουρλιαχτό της διαδρομής, κάνοντας τους άλλους να σε θαυμάζουν. Έξοδος του κεφαλιού και το χαμόγελο της επιτυχίας σχηματίζεται στα πρόσωπα.

Κι αρχίζουν πάλι τα σύνθετα με τα σχοινιά… Αυτασφάλιση με τον ενδεδειγμένο τρόπο, κατηφορική τραβέρσα, αυτασφάλιση σε νέο ρελέ, οδηγίες και κατάβαση στον 20άρι καταρράκτη. Κολύμπι και νέες καταβάσεις που διαδέχονται η μία την άλλη και καταλήγουν σε τσουλήθρες και άλματα. Σε λίγο το σκοτεινό τμήμα παρέρχεται, η παραμονή στο νερό τελειώνει και το φαράγγι ανοίγει. Επιτέλους!!! Το φως του ήλιου και η γρήγορη κίνηση που αποκτά η ομάδα μας ζεσταίνει. Τα μικρά άλματα που ακολουθούν κι η μεγάλη οριζόντια τσουλήθρα μας προσφέρουν ωραίες κι ευχάριστες στιγμές. Το νερό δεν μας ενοχλεί και το διασκεδάζουμε. Προστατευμένοι από τη στολή, βρίσκουμε τον χρόνο και την όρεξη ακόμα και για πειράγματα, ακόμα και μπουγέλο!!! Μερικοί δεν χάνουν ευκαιρία και όπου μπορούν, σκαρφαλώνουν προς τα πίσω εκτελώντας ξανά και ξανά κάποιο άλμα. Οι κάμερες δε σταματάνε να γράφουν.

Σύντομα καταλήγουμε στο τέλος. Νέες τεχνικές κατάβασης -αυτήν τη φορά σε διπλό σχοινί μιας και η πορεία μας είναι σε στεγνό πεδίο- μας οδηγούν στην τελευταία βάθρα. Αυτό που μας χωρίζει είναι ένα άλμα. Μικρή φόρα, ένα μεγάλο βήμα, το χαρακτηριστικό «ΠΑΜΕ» του Βασίλη και σύντομα το πρώτο μας μεγάλο άλμα, μας οδηγεί στα βαθιά νερά. Το φαράγγι τελείωσε, μια όμορφη ημέρα κοντά στη φύση επίσης. Το πρώτο ολοκληρωμένο φαράγγι για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες καταγράφεται.

Ακολουθεί σύντομη πεζοπορία η οποία μας οδηγεί στο πούλμαν, που για ακόμα μία φορά μας περιμένει έτοιμο να μας προσφέρει τα στεγνά μας ρούχα. Οδηγίες μέχρι κι εδώ!!! Τι κάνουμε στον εξοπλισμό και τι δεν κάνουμε. Πως τα πλένουμε, συντηρούμε και αποθηκεύουμε.

Φωτογραφίες από την κατάβαση στον Ορλία:

Album

Tags: ,

Tuesday, May 25th, 2010 Εκπαίδευση

No comments yet.

Leave a comment