Σχολές Canyoning από τον ΠΟΑ’ είναι γεγονός…(β΄μέρος)

Με προσμονή αλλά και μεγαλύτερη αποφασιστικότητα από την μεριά των συμμετεχόντων συνεχίστηκε και ολοκληρώθηκε το πρακτικό μέρος της σχολής επιπέδου Μύησης Αρχαρίων του ΠΟΑ.

Ήδη από την Τρίτη στα πλαίσια του δεύτερου θεωρητικού μέρους της σχολής διαφάνηκε αυτό που θα ακολουθήσει. Ένα ευχάριστο Σαββατοκύριακο με μεγαλύτερη άνεση στις τεχνικές κατάβασης, πολλά πειράγματα, πολλές ευχάριστες στιγμές και καλή παρέα.

Αφομοιώνοντας άμεσα τις εισηγήσεις των εκπαιδευτών, περί προγραμματισμού και συντονισμού και προσαρμόζοντας τες στα μέτρα τους, οι μαθητές άδραξαν την ευκαιρία για τη συνέχιση της βραδιάς με οργανωτικά θέματα της εκδρομής σε μπαράκι της πλατείας Μαβίλη. Εκεί με έμφαση στην ενότητα αποτελεσματική επικοινωνία, ανταλλάσσονται τηλεφωνικοί αριθμοί, για να ακολουθήσει οργάνωση της μετάβασης και της διαμονής μας.

Οι μέρες περνούν, και οι παρέες τόσο για τη διαδρομή προς τα Λουτρά της Υπάτης όσο και για τα δωμάτια του ξενοδοχείου «Αλεξάκης» δημιουργούνται.

Παρασκευή βράδυ και καταφθάνουμε στο έρημο αυτήν την εποχή χωριό. Οι Canyoners στην περιοχή πρέπει να ξεπέρασαν ετούτο το Σαββατοκύριακο τους μόνιμους κατοίκους, ενώ έπεται και συνέχεια από πληθώρα σχολών τις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν. Η Οίτη, τόσο με τα αλπικού τύπου φαράγγια, όσο και με αυτά εκπαιδευτικού ενδιαφέροντος αξίζει τις αυξημένες επισκέψεις.

Έτσι, πρώτου καλά-καλά τακτοποιηθούμε στα δωμάτια, η φιλόξενη Σοφία μας υποδέχεται με τοπικό τσίπουρο ενώ το κάλεσμα των συντρόφων, μας παρασύρει στη «κατσαρόλα της Γιαγιάς» για να γευτούμε μουσικές κι εδέσματα σε έναν πρωτόγνωρο για την περιοχή χώρο.

Τα τσίπουρα και τα κρασιά διαδέχονται το ένα τ’ άλλο, όπως και οι αφίξεις φίλων και πριν το καταλάβουμε, βγαίνει το ανακοινωθέν του πρωινού εγερτήριου για να μετριάσει τη χαρά μας.

Όπως κι εγένετο. Πρωινό ξύπνημα, οι καφέδες και οι χυμοί στα χέρια για τους αργοπορημένους κι οκτώ και τέταρτο – σύμφωνα με το πρόγραμμα – αναχώρηση των αυτοκινήτων με κατεύθυνση την Υπάτη. Δεκαπέντε λεπτά μετά στη χαρακτηριστική γέφυρα κατεβαίνουμε στην κοίτη του ποταμού και σταθμεύουμε. Διανομή εξοπλισμού και επανέλεγχος των ατομικών υλικών. Έτοιμοι λοιπόν και βουρ…, με τα πόδια για την είσοδο….

Είσοδο, ποια είσοδο;

Διανύουμε γοργά το πρώτο τμήμα χωρίς υψομετρική διαφορά, εωσότου στρίψουμε στο ανηφορικό μονοπάτι. Ανηφόρα και πάλι ανηφόρα έως το λιβαδάκι. Λίγο ψάξιμο και πάλι ανηφόρα! Άλλο ένα λιβαδάκι και ανηφόρα. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται κάμποσες φορές ψάχνοντας το μονοπάτι ανάμεσα σε βάτα και θάμνους. Το σημείο εισόδου που αναζητούσαμε στην μέση του φαραγγιού δεν αποκαλύπτεται, ωθώντας μας ολοένα και ψηλότερα έως την αρχή του φαραγγιού. Εκεί καταφθάνουν και τα λοιπά μέλη της ομάδας, η απαραίτητη για εμάς ομάδα υποστήριξης. Τα άτομα που με τις γνώσεις τους και την διάθεση τους, θα εξοπλίσουν τα τεχνικά περάσματα της κατάβασής μας.

Έτσι η σχολή με παρέα τους επισκέπτες φίλους Σίμο, Βίκυ, Κώστα, και Ειρήνη υπό την καθοδήγηση των Μαρίνα, Νίκου, Μανώλη, Φραντζέσκα, Ηλία, και φυσικά του Γιώργου και της φωνής του Βασίλη ξεκινάει την κατάβαση του φαραγγιού.

Οι εκπαιδευτικοί στόχοι του β’ διημέρου επιτυγχάνονται αφού όλη η ομάδα βελτιώνει κατά πολύ την κίνηση της στα κάθετα περάσματα. Τα χέρια περνούν στο κάτω μέρος του σχοινιού, τα πέλματα πατάνε εξολοκλήρου στα βράχια και η πλάτη πέφτει προς τα πίσω κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των υλικών. Με αυτόν τον τρόπο και με την γρήγορη και πιο άνετη αυτή τη φορά κίνηση σχεδόν τρεις ώρες αργότερα φτάνουμε στην πολυπόθητη είσοδο. Την είσοδο που αναζητούσαμε το πρωί, την μετατρέπουμε σε έξοδο. Παρά την πολυάριθμη υποστήριξη στους καταρράκτες, η παραμονή χωρίς κίνηση σε τέτοιο περιβάλλον, κάνει μέλη της ομάδας να κρυώνουν. Δεκατρείς καταβάσεις είναι αρκετές. Αξιολογώντας τις συνθήκες και την ώρα αποφασίζουμε να σταματήσουμε την κατάβαση διαφεύγοντας από το μονοπάτι. Τέτοιου είδους ζητήματα εμφανίζονται συχνά και θα πρέπει να αποφασίζουμε ορθολογικά, «μη πουλώντας» μεν την προσπάθεια αλλά χωρίς να παρασυρόμαστε δε από τις «σειρήνες» των επιθυμιών μας.

Βγαίνοντας από το φαράγγι, ένας άλλος Θεός. Αμέσως πετάμε τις βρεγμένες στολές και τον βαρύ εξοπλισμό και χαιρόμαστε τον ζεστό ακόμα ήλιο. Κατεβαίνουμε στα αυτοκίνητα κι έχοντας χρόνο έως το δείπνο, προλαβαίνουμε να απολαύσουμε στο «στέκι μας» πια, καφέ και κουβεντούλα. Καθώς περνάνε οι μέρες, μαθαίνουμε περισσότερα για τους καινούργιους της παρέας, κι αισθανόμαστε πιο άνετα για τον άνθρωπο δίπλα μας.

Η μέρα πάει, και η αλλαγή περιβάλλοντος είναι επιβεβλημένη. Επιβεβλημένη και η άμεση ικανοποίηση της πείνας μας πια. Εμπιστευόμαστε τον Γιώργο – μερακλή στο φαγητό αλλά και γνώστη της περιοχής – και δεν χάνουμε. Καταλήγουμε στην πλατεία των Κομποτάδων σε ταβέρνα που εκ πρώτης όψεως δεν σου γεμίζει το μάτι αλλά σε ανταμείβει όμως με τα ψητά της. Παραγγέλνουμε, τρώμε και το ζιζάνιο της παρέας Βαρβάρα αναλαμβάνει την χώνεψη μας. Καθώς νηστικό αρκούδι δε χορεύει, δεν δέχεται δικαιολογίες και τεχνιοτρόπως ζητώντας να δυναμώσουν την μουσική, βρισκόμαστε να χορεύουμε σχεδόν όλοι στην μέση της πλατείας. Σύντομα στην παρέα εισέρχονται κι άλλοι φίλοι που ζουν στην περιοχή, βρίσκοντας την ευκαιρία να τα πούμε.

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, άπλωμα των βρεγμένων, ανακοίνωση του αναμενόμενου πρωινού ραντεβού κι ελεύθερη ώρα. Οι ζωηροί της παρέας δεν αντιστέκονται κι απολαμβάνουν το Mohito τους στον εξωτικό κάμπο της Λαμίας, φορώντας δύο μπουφάν δανεικά από την ταβερνιάρισσα. Βλέπεται είναι ίσως η πρώτη που θέτει σε πλήρη εφαρμογή τον αντικαπνιστικό νόμο!! Ανταποκρίνονται όμως όλοι στο εγερτήριο και στις πρωινές υποχρεώσεις τους.

Έτσι, το επόμενο πρωί, η ομάδα τακτοποιεί τα του ξενοδοχείου κι αναχωρεί προς τον Αγ. Κωνσταντίνο, για να διασχίσει το πάνω μέρος του φαραγγιού «Μέγα Ρέμα» στο όρος Κνημίδα. Σήμερα στην παρέα προστίθενται οι παλιοί μαθητές Κώστας, Νάνσυ, και Βασίλης. Η ομάδα σήμερα σπάει, ο Γιώργος με τους Νίκο, Μαρίνα και Σίμο προηγούνται από τις 7:00 για να βελτιώσουν την ασφάλιση του φαραγγιού. Με βάση την αρχή «ένα ίσον κανένα», προσθέτουν επιπλέον ασφάλειες στις καταβάσεις του φαραγγιού έως το γεφυράκι, καθιστώντας το τμήμα αυτό απόλυτα ασφαλές για τις ομάδες που θα το επιλέξουν.

Οι υπόλοιποι έχουμε χρόνο να απολαύσουμε το πρωινό μας αλλά και να εξασκηθούμε στην τεχνική του «κλειδώματος» και της «κατάβασης με μισή ψαλιδιά» στον χώρο αναψυχής που τέμνει το φαράγγι. Σύντομα ακούγοντας τρυπάνια και σφυρίχτρες αντιλαμβανόμαστε την συνάντηση με τους υπολοίπους. Ξεκούραση και για αυτούς, και συνέχιση της πορείας για μία ακόμη φορά προς τα πάνω. Χωρίς να αργήσουμε πολύ, βρισκόμαστε στην αρχή του φαραγγιού. Ένα φαράγγι που θα χαρούμε! Θα βγάλουμε φωτογραφίες, θα δούμε τα τοιχώματα, και θα έχουμε την ευκαιρία να το απολαύσουμε, αφού αυτή την εποχή δεν έχει νερό και συνεπώς δεν κρυώνουμε. Διαδοχικά Rappel μας δίνουν την ευκαιρία να «τριφτούμε» στις καταβάσεις, και να κάνουμε πραγματικό practice των τεχνικών που μάθαμε. Σε δύο σημεία όπου το νερό λιμνάζει σε γούρνες στο τελείωμα των καταβάσεων, εξασκούμε και ιδιαίτερες ικανότητες. Αντιστηρίξεις και μαθήματα ισορροπίας για να αποφύγουμε την επαφή με το στάσιμο νερό για την πρώτη βάθρα, ενώ καθοδηγούμενο rappel για άλλη μια φορά για την δεύτερη.

Άλλο ένα φαράγγι φτάνει στο τέλος του. Ακολουθεί το μονοπάτι για τα αυτοκίνητα, οργάνωση υλικών και λοιπές ενέργειες που πρέπει να γίνουν. Κι ήρθε η ώρα!!! Η πρώτη σχολή Canyoning του ΠΟΑ σχεδόν ολοκληρώνεται κι αποτυπώνεται στην αναμνηστική φωτογραφία της σχολής. Άλλοι με τα μπλουζάκια της σχολής κι άλλοι όχι, όλοι όμως με ευχάριστες στιγμές, περισσότερες γνώσεις και παραστάσεις χαμογελούν, στους φακούς των φωτογραφικών μηχανών του Ηλία που μας μπερδεύουν.

Ευχαριστώ όλους εσάς, που παρακολουθήσατε ενεργά και με ενδιαφέρον τη σχολή, προσφέροντας σ’ εμάς ευχάριστες στιγμές και δύναμη να συνεχίσουμε το έργο μας. Επίσης όλους όσους υποστήριξαν τις εξορμήσεις της σχολής, χωρίς τους οποίους το αποτέλεσμα θα ήταν αδύνατο κι οι οποίοι είναι:

  • Νίκος Μπαλαφούτης
  • Δήμητρα Στέρπη
  • Φραντζέσκα Βεντουρή
  • Ηλίας Μιχαλάκας
  • Μαρίνα Ανυφαντή
  • Μανώλης Μουτσόπουλος

Επίσης το Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΟΑ για την εμπιστοσύνη που μας επέδειξε και την υποστήριξη που μας προσέφερε, την Σίλα Παπαδοπούλου για την συνεχή βοήθειά της πάνω στα γραφικά της σχολής, όπως επίσης τα ακόλουθα καταστήματα κι αντιπροσωπείες ορειβατικού, ηλεκτρονικού, και διασωστικού υλικού που χωρίς την συμβολή τους, το κόστος και η ποιότητα της σχολής θα διέφερε από την επιθυμητή. Αυτοί είναι:

  • Κατάστημα Polo Center για τη διάθεση ορειβατικού εξοπλισμού
  • Κατάστημα Pathfinder για τη διάθεση ορειβατικού εξοπλισμού
  • Κατάστημα Mountain Path για τη διάθεση ορειβατικού εξοπλισμού
  • Εταιρία Petzl για διάθεση ορειβατικού εξοπλισμού της εταιρείας
  • Εταιρεία Fitness Way για διάθεση προϊόντων αθλητικής διατροφής
  • Εταιρεία Καμπανάος  για διάθεση ψηφιακής Βιντεοκάμερας Sanyo
  • Εταιρεία Πλαίσιο για διάθεση ψηφιακών Φωτογραφικών Μηχανών TurboX
  • Εταιρείες CarePlus και Tropicare για διάθεση διασωστικού και αντιμετώπισης έκτακτου ανάγκης υλικού.

Τέλος τους Γ. Βλάμη και Ν. Χαρίτο για την πολύ καλή και δημιουργική συνεργασία που τόσα χρόνια έχουμε.

Tuesday, October 13th, 2009 Εκπαίδευση

No comments yet.

Leave a comment